Κινούμενα Σχέδια.

Όλοι κάνουμε σχέδια, σίγουρα. Σχέδια για τον μέλλον για την καριέρα μας, για τα ταξίδια μας, για τον έρωτα. Όμως πόσα από αυτά εκπληρώνονται ή εξακολουθούν να ισχύουν ακόμα και λίγο καιρό μετά; 

Διάβασα μια φράση πρόσφατα, η οποία όντας αποθηκευμένη στα πρόχειρα e-mails μου ξεχάστηκε. "Life is what happens to you when you 're busy making other plans". Μπορεί να μην θυμόμουν επακριβώς τη φράση αλλά δεν ξέχασα τη συνεχή επιβεβαίωσή της. 

Έχοντας συνηθίσει να κοιτάμε μακριά, προσπερνάμε τον κλοιό όλων των υπέροχων ευκαιριών και εμπειριών που μας περιβάλλουν και περιμένουν ανυπόμονα να τις αγγίξουμε. Εστιάζουμε στην αχνοφαινόμενη γραμμή του ορίζοντα και προσπερνάμε επιπόλαια όλα τα πυκνά σμήνη των πουλιών, όλα τα πλοία και τις πολυκαιρισμένες χρωματιστές βαρκούλες, όλα τα ονειρεμένα νεφελώδη σχέδια του ουρανού, όλους τους χειμερινούς κολυμβητές, όλη την αγάπη που μεταφέρουν τα κύματα, προσκαλώντας μας να δροσίσουμε σ'αυτή τα πόδια μας ή ίσως τις καρδιές μας.

Μήπως είναι καιρός να απολαύσουμε ανέμελα το σήμερα; 

Μήπως είναι πια καιρός να αποδεχθούμε ότι η Γη δεν είναι επίπεδη;

Έρχονται και φεύγουν.

Και νά σου που έφτασαν σαν τσούρμο.

Ανθίσαν πάλι των κήπων τα λουλούδια 

και ήρθε η Άνοιξη, η αγαπημένη, για επίσκεψη.

Ορθώθηκε η ψυχή μου και πνίγηκε η ψευτιά,

εκείνη η ψυχρή, δαιμονισμένη,

κι έσυρε μαζί της όλα τα τυπικά γεια σας και καλό βράδυ.

Μόνο άνοιξαν τα χέρια μου και τους αγκάλιασαν σφιχτά,

τόσο που αγγίξαν οι καρδιές μάς,

να θυμηθούν πως από πάντα αγαπιούνταν, κουρνιασμένες.

Mα αρχίσαν σιγά σιγά να φεύγουν πάλι 

και σήμερα και χθες και τη Δευτέρα

κι έμεινε πίσω η γνώριμη εκείνη μελαγχολία.

Let's dream in the moonlight cause It's easy to blame the weather.

Όλα ήταν τότε σαν πρωτομαγιά, σαν άνοιξη, σαν δεκαπενταύγουστος, σαν τον ήλιο του καλοκαιριού και την πρώτη βροχή του φθινοπώρου. Σαν τα υπέροχα ροδοκόκκινα άνθη της αμυγδαλιάς και το τρυφερό χορτάρι του παραδείσου. Όπως τα παιδικά χαμόγελα ή τα πεφταστέρια όταν κοιμόμαστε στρωματσάδα. Κι έτσι περνούσε ο καιρός στολισμένος με υποσχέσεις και η ζωή μας σαν κάστρο φτιαγμένο από άμμο και όνειρα και χρωματιστά πουλάκια origami. 

Μα θέμα χρόνου ήταν μοναχά να κάνει και ο χειμώνας την επιβλητική του εμφάνιση, μαζί με το βελούδινο σκοτεινό του πέπλο, τυλίγοντάς μας παρά τη θέλησή μας, και τις μέρες εκείνες της μελαγχολίας, που μας κάνουν να θέλουμε να κρυφτούμε σε μια φωλιά από κουβέρτες και τζάκι και παπλώματα. Μέχρι να περάσει το ψύχος, μέχρι να γίνει το σκοτάδι λιακάδα και η αδυσώπητη βροχή γλυκό κύμμα. 

Είναι τότε που το μαύρο θα γίνει πάλι ουράνιο τόξο, τα χλωμά μας πρόσωπα θα καταλάβουν τα ηλιοκαμμένα μάγουλα του καλοκαιριού και οι καρδιές μας θα γεμίσουν από ελπίδα και από φως και ίσως πάλι από αγάπη. 

Τι θα μπορούσε άλλωστε να είναι πιο σημαντικό απ' την αγάπη;

Νηφάλια μέθη.

Συχνά πυκνά αφήνω πολλές μέρες να περάσουν χωρίς ιδιαίτερο νόημα, ίσως επειδή κοιμήθηκα πάνω από τη μισή μέρα, είτε επειδή ένιωθα μια κάποια ανεξήγητη κατατόνια, ίσως γιατί ο καιρός δεν με ενέπνευσε να βγω έξω και να κατακτήσω τον κόσμο.

Όμως είναι αρκετές και οι όμορφες εκείνες μέρες που νιώθω σαν να έχω γευθεί αμβροσία για πρωινό και το κρασί μου είναι νέκταρ, το νερό μου Powerade, τα ρούχα μου αέρινα και μεταξένια, τα χείλη μου συνέχεια χαμογελαστά, πλησιάζοντας επικίνδυνα του Joker, η φωνή μου στο μπάνιο τραγουδώντας είναι τότε ασύγκριτη και χρώματα βγαίνουν από παντού και αστεράκια και καρδούλες. 

Τότε είναι ο σκύλος μου ο πιο υπάκουος του κόσμου, οι φίλοι μου τα πιο υπέροχα αδέρφια και ο ήλιος τόσο καυτός όσο μόνο ο Αυγουστιάτικος μπορεί να γίνει. Ίσως εκείνες τις μέρες να έχει πανσέληνο και βλέπω δυο φεγγάρια, δυο τέλειους κύκλους, έναν στον ουρανό κι έναν στη θάλασσα, σαν δίσκο. Οι μυρωδιές στο δρόμο είναι αυτές της άνοιξης μα με μία μικρούλα δόση από αυτή του αντιηλιακού που τόσες αναμνήσεις ξεγνοιασιάς μου φέρνει.

Εκείνες τις μέρες σκέφτομαι όλα αυτά που αγαπώ στη ζωή και πόσο ευγνώμων θα όφειλα να  είμαι, για εκείνα που ως σήμερα είναι αρκετά και ήταν πάντα. 

Ευγνώμων για όλη την αγάπη, για όλα τα χρώματα, για όλες τις μελωδίες, για όλους αυτούς που με μεθούν χωρίς να έχω πιει σταγόνα.

I wish I was the Rainbow.

Ακόμα να έρθει η Άνοιξη και δεν λέει να μου περάσει η δίψα για χρώματα. Θέλω να στολιστώ με όλα, ροζ, κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, κίτρινο, μπλε! 

Στο δρόμο για να καρναβαλιστώ ετεροχρονισμένα λοιπόν έχω μία ανεξήγητα υπέροχη διάθεση σήμερα και σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί και πιο ευτυχισμένοι θα είμασταν όλοι αν το γέλιο και η χαρά ήταν η συνήθης κατάστασή μας και όχι η πλέον σπανίζουσα αποκάλυψη. 

Ο ανθισμένος και φωτισμένος από ουράνια τόξα δρόμος για την αισιοδοξία και την αγάπη ακόμα και με τις μικρές του εμφανίσεις θα έπρεπε να μας ελκύει, να μας καλεί και να μας θυμίζει ότι μάλλον κάτι δεν κάνουμε σωστά τις μέρες που τον βλέπουμε να αχνοφαίνεται πίσω από μουντά και γκρίζα σύννεφα. 

Το ουράνιο τόξο είναι ένα πολύχρωμο οπτικό και μετεωρολιγικό φαινόμενο, κατά το οποίο εμφανίζεται το φάσμα των χρωμάτων που συνθέτουν το ορατό φως στον ουρανό. Το φαινόμενο εμφανίζεται όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πάνω σε σταγονίδια βροχής στην ατμόσφαιρα της Γης και αποτελεί ένα παράδειγμα διάθλασης, μετά από ανάκλαση. 

Συνοψίζοντας λοιπόν τα λεγόμενα της φίλης μας της Wikipedia, προτείνω ένα πρίσμα ανά χείρας απ' εδώ και μπρος!

Στις μικρές μου αναλαμπές λοιπόν καταλήγω πως ό,τι δεν μας ευχαριστεί πρέπει να το αλλάζουμε ή να μας αλλάζουμε για να γίνουν όλα φωτεινότερα. 

Και αν όλο μαύρο, μαύρο το βαρέθηκες, άρπαξε το πινέλο και κάντο φούξια αμέσως! 

Holy Mary MOTHER Of God.

Πριν απο λίγες μέρες γιόρταζαν όλες οι γυναίκες αλλά εγώ θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μία μόνο συγκεκριμένη ιδιότητα, ίσως τη σημαντικότερη, από την πληθώρα που κατέχουν. 

Τα χαρακτηριστικά που τους δίνει η ιδιότητα αυτή είναι η ατέλειωτη υπομονή, η ανύπαρκτη απελπισία, η συνεχής δραστικότητα, η ετοιμότητα, η ανύπαρκτη ψυχραιμία για μικρά πράγματα και η αναπάντεχη ύπαρξή της άλλες φορές, η τάση τους να πνίγονται σε μία κουταλιά νερό ενώ έχουν κολυμπήσει και τα έχουν καταφέρει σε τρικυμίες και λοιπές θαλασσοταραχές, η διασκεδαστική τους αφηρημάδα, η ικανότητά τους να κάνουν οτιδήποτε τόσο καθαρό και μυρωδάτο, όπως δεν θα μπορούσαμε ποτέ εμείς ακόμα και αν χρησιμοποιούσαμε όλα τα σαπούνια και όλα τα μπαχάρια μαζί, η ευκολία με την οποία συγκινούνται και βάζουν τα κλάμματα,  η ανιδιοτελής και αστείρευτη προσφορά τους όσον αφορά τα πάντα. Τα πάντα όμως. 

Κυριότερο όμως και πιο μαγικό απ' όλα είναι η Αγάπη που ποτέ δεν φαίνεται να τελειώνει ότι και να γίνει, ότι και να κάνουμε. Είναι σαν ένας δείκτης που με το χρόνο μόνο ανεβαίνει, επειδή δεν μπορούμε ποτέ να γίνουμε λιγότερο παιδιά τους, δεν μπορούμε ποτέ να αναιρέσουμε ότι ήμασταν μέρος τους για εννιά μήνες και θα βρίσκουμε καταφύγιο σε αυτές για τα υπόλοιπα εννιακόσια χρόνια, γιατί δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει ότι εκείνες μας έδωσαν ζωή.

Ξέρω ότι η ημέρα της Μητέρας είναι το Μάιο, αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να περιμένω δύο μήνες.

Χαρίστε της και κανένα λουλούδι καμιά φορά, η αγάπη τους και γι' αυτά είναι ανεξήγητα μεγάλη.

Δεν ξέρω ακόμα μάτια μου.

Πρώτα απ' όλα θα ευχηθώ καλό μήνα σε όλους μου τους αγαπημένους! Ήρθε ο Μάρτης και μένει ακόμα ένα μικρό βήμα πριν να υποδεχτούμε την υπέροχη Άνοιξη, της οποίας τα χρώματα και την ελπίδα προσμένω καρτερικά. 

Οφείλω να παραδεχτώ πως έχω ένα μικρό έλλειμα σε αποθέματα ελπίδας τελευταία καθώς ορισμένες λύσεις που περιμένω να έρθουν χρόνο με το χρόνο φαίνονται να αρνούνται πεισματικά να μου χτυπήσουν την πόρτα.

Δυστυχώς δεν ανήκω σε εκείνους τους ευλογημένους ανθρώπους που γεννήθηκαν ξέροντας τον σκοπό τους σε αυτόν τον κόσμο, αδυνατώντας να με φανταστώ να εξασκώ οποιοδήποτε σχεδόν από τα διαδεδομένα επαγγέλματα. Έτσι μην έχοντας ανακαλύψει την κλίση μου ακόμα αγωνιώ καθημερινά για το πιθανό αποκαλυπτικό ερέθισμα που ίσως μου αλλάξει τη ζωή.

Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να βρω την απάντησή μου σε κάποιο τεστ προσωπικότητας στο internet ή σε ένα βιβλίο ή σε κάποιον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσα να ταυτιστώ. Μα τίποτα τέτοιο δεν συνάντησα ως τώρα.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν έχω δει και δοκιμάσει. Μην μου ζητάτε να διαλέξω από τετρημένες και μετρημένες στα δάχτυλα επιλογές. Κρίμα δεν είναι;

Είναι τόσες οι εμπειρίες που περιμένουν τον καθένα να τις ζήσει κι εγώ ούτε μικρό μέρος τους δεν έχω αγγίξει ακόμα. Ίσως αυτή την Άνοιξη να ανθίσουν μερικές μαζί με τ' άλλα.