I wish I was the Rainbow.

Ακόμα να έρθει η Άνοιξη και δεν λέει να μου περάσει η δίψα για χρώματα. Θέλω να στολιστώ με όλα, ροζ, κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, κίτρινο, μπλε! 

Στο δρόμο για να καρναβαλιστώ ετεροχρονισμένα λοιπόν έχω μία ανεξήγητα υπέροχη διάθεση σήμερα και σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί και πιο ευτυχισμένοι θα είμασταν όλοι αν το γέλιο και η χαρά ήταν η συνήθης κατάστασή μας και όχι η πλέον σπανίζουσα αποκάλυψη. 

Ο ανθισμένος και φωτισμένος από ουράνια τόξα δρόμος για την αισιοδοξία και την αγάπη ακόμα και με τις μικρές του εμφανίσεις θα έπρεπε να μας ελκύει, να μας καλεί και να μας θυμίζει ότι μάλλον κάτι δεν κάνουμε σωστά τις μέρες που τον βλέπουμε να αχνοφαίνεται πίσω από μουντά και γκρίζα σύννεφα. 

Το ουράνιο τόξο είναι ένα πολύχρωμο οπτικό και μετεωρολιγικό φαινόμενο, κατά το οποίο εμφανίζεται το φάσμα των χρωμάτων που συνθέτουν το ορατό φως στον ουρανό. Το φαινόμενο εμφανίζεται όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πάνω σε σταγονίδια βροχής στην ατμόσφαιρα της Γης και αποτελεί ένα παράδειγμα διάθλασης, μετά από ανάκλαση. 

Συνοψίζοντας λοιπόν τα λεγόμενα της φίλης μας της Wikipedia, προτείνω ένα πρίσμα ανά χείρας απ' εδώ και μπρος!

Στις μικρές μου αναλαμπές λοιπόν καταλήγω πως ό,τι δεν μας ευχαριστεί πρέπει να το αλλάζουμε ή να μας αλλάζουμε για να γίνουν όλα φωτεινότερα. 

Και αν όλο μαύρο, μαύρο το βαρέθηκες, άρπαξε το πινέλο και κάντο φούξια αμέσως! 

Holy Mary MOTHER Of God.

Πριν απο λίγες μέρες γιόρταζαν όλες οι γυναίκες αλλά εγώ θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μία μόνο συγκεκριμένη ιδιότητα, ίσως τη σημαντικότερη, από την πληθώρα που κατέχουν. 

Τα χαρακτηριστικά που τους δίνει η ιδιότητα αυτή είναι η ατέλειωτη υπομονή, η ανύπαρκτη απελπισία, η συνεχής δραστικότητα, η ετοιμότητα, η ανύπαρκτη ψυχραιμία για μικρά πράγματα και η αναπάντεχη ύπαρξή της άλλες φορές, η τάση τους να πνίγονται σε μία κουταλιά νερό ενώ έχουν κολυμπήσει και τα έχουν καταφέρει σε τρικυμίες και λοιπές θαλασσοταραχές, η διασκεδαστική τους αφηρημάδα, η ικανότητά τους να κάνουν οτιδήποτε τόσο καθαρό και μυρωδάτο, όπως δεν θα μπορούσαμε ποτέ εμείς ακόμα και αν χρησιμοποιούσαμε όλα τα σαπούνια και όλα τα μπαχάρια μαζί, η ευκολία με την οποία συγκινούνται και βάζουν τα κλάμματα,  η ανιδιοτελής και αστείρευτη προσφορά τους όσον αφορά τα πάντα. Τα πάντα όμως. 

Κυριότερο όμως και πιο μαγικό απ' όλα είναι η Αγάπη που ποτέ δεν φαίνεται να τελειώνει ότι και να γίνει, ότι και να κάνουμε. Είναι σαν ένας δείκτης που με το χρόνο μόνο ανεβαίνει, επειδή δεν μπορούμε ποτέ να γίνουμε λιγότερο παιδιά τους, δεν μπορούμε ποτέ να αναιρέσουμε ότι ήμασταν μέρος τους για εννιά μήνες και θα βρίσκουμε καταφύγιο σε αυτές για τα υπόλοιπα εννιακόσια χρόνια, γιατί δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει ότι εκείνες μας έδωσαν ζωή.

Ξέρω ότι η ημέρα της Μητέρας είναι το Μάιο, αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να περιμένω δύο μήνες.

Χαρίστε της και κανένα λουλούδι καμιά φορά, η αγάπη τους και γι' αυτά είναι ανεξήγητα μεγάλη.

Δεν ξέρω ακόμα μάτια μου.

Πρώτα απ' όλα θα ευχηθώ καλό μήνα σε όλους μου τους αγαπημένους! Ήρθε ο Μάρτης και μένει ακόμα ένα μικρό βήμα πριν να υποδεχτούμε την υπέροχη Άνοιξη, της οποίας τα χρώματα και την ελπίδα προσμένω καρτερικά. 

Οφείλω να παραδεχτώ πως έχω ένα μικρό έλλειμα σε αποθέματα ελπίδας τελευταία καθώς ορισμένες λύσεις που περιμένω να έρθουν χρόνο με το χρόνο φαίνονται να αρνούνται πεισματικά να μου χτυπήσουν την πόρτα.

Δυστυχώς δεν ανήκω σε εκείνους τους ευλογημένους ανθρώπους που γεννήθηκαν ξέροντας τον σκοπό τους σε αυτόν τον κόσμο, αδυνατώντας να με φανταστώ να εξασκώ οποιοδήποτε σχεδόν από τα διαδεδομένα επαγγέλματα. Έτσι μην έχοντας ανακαλύψει την κλίση μου ακόμα αγωνιώ καθημερινά για το πιθανό αποκαλυπτικό ερέθισμα που ίσως μου αλλάξει τη ζωή.

Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να βρω την απάντησή μου σε κάποιο τεστ προσωπικότητας στο internet ή σε ένα βιβλίο ή σε κάποιον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσα να ταυτιστώ. Μα τίποτα τέτοιο δεν συνάντησα ως τώρα.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν έχω δει και δοκιμάσει. Μην μου ζητάτε να διαλέξω από τετρημένες και μετρημένες στα δάχτυλα επιλογές. Κρίμα δεν είναι;

Είναι τόσες οι εμπειρίες που περιμένουν τον καθένα να τις ζήσει κι εγώ ούτε μικρό μέρος τους δεν έχω αγγίξει ακόμα. Ίσως αυτή την Άνοιξη να ανθίσουν μερικές μαζί με τ' άλλα. 

Is it luck or is it me?

Στο τέλος κάθε μέρας έρχεται η ώρα για τον μικρό μου προσωπικό απολογισμό. Είναι μόνο όταν γίνονται περισσότερες και ευδιάκριτες οι γραμμές στη λίστα των αξιοσημείωτων γεγονότων μου που καλωσορίζω ένα αίσθημα πληρότητας, διώχνοντας τις ενοχές που μου χτυπούν την πόρτα σε αντίθετη περίπτωση.

Ίσως είναι ένα ποίημα, ή ένα άρθρο, ή μια εργασία, ή ένα ενδιαφέρον μάθημα, ή κάποια κίνηση επιβεβαίωσης ή αγάπης που εισέπραξα, ίσως είναι κάτι που είδα τυχαία στο δρόμο και μου τράβηξε την προσοχή, ίσως είναι το γελοίο ανέκδοτο που είπες και κανείς εκτός απο 'μένα δεν γέλασε, ίσως είναι ένας ιδιαίτερος συνδυασμός χρωμάτων, μία αναπάντεχα καλή ταινία, κάποιος που είχα καιρό να δω ή να ακούσω και είχα ξεχάσει πόσο χαρούμενη με έκανε, ίσως ήταν ο ένας ή ο άλλος ή εσύ.

Πόσο πιθανό είναι όμως να συμβούν όλα τα παραπάνω; Να γυρίσω στη σελίδα του αγαπημένου μου ποιήματος, να ανοίξω ένα βιβλίο που δεν με κάνει να θέλω να πεθάνω πριν να φτάσω καν στο πρωτο κεφάλαιο, να παρευρεθώ στην ενδιαφέρουσα διάλεξη, να προσγειωθεί το άσπρο δίπλα στο κίτρινο, να δω στο δρόμο τον σωσία σου, να με πάρεις τηλέφωνο; 

Όντας ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για πιθανότητες θα αποδόσω την αιτία τους στην τύχη. Αχ αυτή η τύχη! ή η ατυχία, σε πληθώρα περιπτώσεων, που με έχει ανυψώσει ευχάριστα κάποιες φορές (λίγες μόνο μπορώ να φέρω στο νου μου, ίσως γιατί είμαι αγνώμων. Αχαριστία τ' όνομά σου είναι γυναίκα όπως είπαν και οι Κολυμβητές) και βασανίσει χωρίς τη συγκατάθεση μου πληθώρα φορών που μου έστησε παγίδα.

Να πρέπει άραγε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου, ή να αρχίσω να ψάχνω για το κοκκαλάκι της νυχτερίδας;

Η Ψυχή είναι ανθρώπινη.

Μόλις είδα την ταινία ¨Ψυχή βαθειά¨ του Παντελή Βούλγαρη που πραγματεύεται τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα, εξετάζοντας τόσο τις απώλειες και τις συνέπειες που επέφερε στο ανθρώπινο δυναμικό όσο στις διαπροσωπικές σχέσεις και τους διχασμούς των ατόμων που στιγμάτισε. 

Δεν είναι νέο βέβαια, απλά για 'μένα έδρασε σαν μια υπενθύμιση της ματαιότητας καθώς και της ματαιοδοξίας που διέπουν τις ανθρώπινες πράξεις. Στη διάρκεια της προβολής σκέφτηκα ότι όλοι οι πόλεμοι θα έπρεπε να λέγονται Εμφύλιοι, γιατί όλοι μας ανήκουμε σε μία φυλή, την Ανθρώπινη. 

Είμαι τόσο άνθρωπος όσο κι εσύ, ακόμα και αν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, ακόμα και αν ζουμε σε άλλη ήπειρο, ακόμα και αν δεν έχουμε το ίδιο χρώμα δέρματος, ακόμα και αν δεν πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, ακόμα και αν δεν σε γνωρίσω ποτέ. Είμαστε ίσοι. Είμαστε ίσοι και δεν θέλω να σε εκμεταλλευτώ, δεν θέλω να σε βλάψω, δεν θέλω να σου πάρω ότι είναι δικό σου, δεν θέλω να φοβόμαστε ο ένας τον άλλο, δεν θέλω να σε σκοτώσω.

Καθημερινά καλλιεργούμε όλο και περισσότερο τον ατομικισμό και επιδιδόμαστε αυξανόμενα στον αρνητισμό που μας περιβάλλει. Αναρρωτιέμαι πως θα ένιωθα αν στο μέλλον έκανα έναν απολογισμό της ζωής μου και έβρισκα έναν όγκο χτισμένο από δύσβατα σκαλιά που οδηγούν... μαλλον πουθενά. Εσύ πως θα ένιωθες; Αν όμως αντ' αυτού αντίκριζα το σπίτι του Hansel και της Gretel φτιαγμένο από αγάπη και όχι από ζαχαρωτά, ή ίσως και από ζαχαρωτά, τότε θα ήμουν ευγνώμων.

Ίσως τα πράγματα να ήταν τελείως διαφορετικά αν προσπαθούσαμε να γίνουμε όχι πιο πλούσιοι, αλλά πιο άνθρωποι.

P.S. http://www.youtube.com/watch?v=WIVh8Mu1a4Q

Σε αυτούς που αγαπώ.

I want this piece to be a tribute to all the people in my life who inspire me,

who have led me through my path in life,

who have opened their hearts to me and let me have a piece of themselves,

who have shared their deepest thoughts with me,

who make me laugh,

who make me think,

who I miss every single day,

who know me well enough,

who make me a better person,

who have asked for my help,

who have coped with my cynicism,

who always have their arms wide open for me,

who have been kind to me,

who expect more from me,

who have broadened my mind,

who have motivated me,

who have comforted me,

to those I have ever let down,

to those I ever fell for,

to those who have loved me,

to those I'll always be there for,

to the ones I consider to be my family, blood related or not, cause that's what we all are, a mixed pattern of them,

the people we love.

If things were perfect.

I'm not sure I believe in After Life but there's one thing I pray for every day, Heaven.

As I picture it, it must be something like a valley taken over by both Spring and Happiness. Green grass, sunshine, scents of blossoming flowers all year long, little girls in white lacy dresses laughing and playing, pet unicorns, no electric sounds just sweet piano melodies, fairies, daisies, vintage vehicles, calligraphic hand writing, colorful paper boats floating in ponds, fancy roof tops, shiny people.

Our life there should be like a fairy tale or a love story, cause we should all love and be loved. We should be also flying up into the clouds every now an then. Our hair should look smashing at all times and our nail polish or our love should never fade. We should feel like filmstars of our own movie every Friday night and we should wake up every morning with a smile on our face.

I'm not implying that everything should be easy, I just want to have faith in happy endings.

It's such a pity though everyone thinks Heaven's only found in some other life.